سالمندی و سلامت شنوایی و رویکرد ما در یکدوره زندگی مبحث تکراری و در عین حال رایج دوره سالمندی است

و از آنجائیکه  توانایی های شنوایی افراد با افزایش سن کاهش می یابد. بیش از 5 درصد از جمعیت جهان، تقریباً

360 میلیون نفر، دچار ناتوانی کم شنوایی هستند. در بزرگسالان، کاهش شنوایی با صداهای بیش از 40 دسی

بل در گوش با شنوایی بهتر تعریف می شود

کم شنوایی در سالمندان

کم شنوایی یک مسئله مهم در طب سالمندان است زیرا با مسائل بهداشتی متعددی از جمله زوال شناختی

سریع، افسردگی، افزایش خطر زوال عقل، تعادل کمتر، زمین خوردن، بستری شدن در بیمارستان و مرگ و میر

زودرس همراه است

 

همچنین پیامدهای اجتماعی مانند کاهش عملکرد ارتباطی، انزوای اجتماعی، از دست دادن استقلال، اختلال در

توانایی رانندگی و افت مالی وجود دارد. علاوه بر این، شروع کم شنوایی تدریجی و ظریف است، ابتدا بر تشخیص

صداهای با صدای بلند و با مشکل در درک گفتار در محیط های پر سر و صدا، اما نه در محیط های آرام، تأثیر می

گذارد

تاثیر کم شنوایی بر روابط اجتماعی

در نتیجه، تأخیر در شناخت و درخواست کمک برای مشکلات شنوایی رایج است. کم شنوایی مرتبط با افزایش

سن هیچ درمان شناخته شده ای ندارد و فناوری ها (سمعک، کاشت حلزون و دستگاه های کمکی) آستانه ها را

بهبود می بخشد اما شنوایی را به حالت عادی و سلامت شنوایی باز نمی گرداند

بنابراین، مراقبت های بهداشتی برای افراد کم شنوایی و افراد در حلقه های ارتباطی آنها مستلزم آموزش و

مشاوره (مانند افزایش دانش ، تغییر نگرش و کاهش انگ)، تغییر رفتار ( مثلاً انطباق راهبردهای ارتباطی ) و

اصلاحات محیطی ( مثلاً کاهش ) است. سر و صدا). در این مقاله به بررسی علل، پیامدها و میزان کم شنوایی از

منظر دوره زندگی می پردازیم

در ادامه مفهوم “سلامت شنوایی”، نحوه دستیابی به آن، و پیامدهای سیاست و عمل را بررسی می کنیم

فرصتها و موقیتهای جلوگیری از کم شنوایی در بزرگسالان

در بزرگسالان 65 سال و بالاتر، با افزایش شنیدنیها، شیوع اختلال شنوایی به طور تصاعدی کاهش می یابد.

در مناطق آفریقایی و آسیای جنوب شرقی، که میانگین امید به زندگی به ترتیب 50 و 59 سال است (و در هائیتی

به 32.5 سال می رسد)، و در جمعیت های بومی که نابرابری های بهداشتی قابل توجهی وجود دارد (مارموت،

2005)، علل قابل پیشگیری شنوایی اختلالاتی مانند سرومن نهفته (موم گوش) در گوش خارجی ، اوتیت میانی

(عفونت گوش میانی)، یا آسیب حسی عصبی ناشی از کمبودهای تغذیه ای، کاهش شنوایی ناشی از سر و

صدا، سمیت گوش و کاهش شنوایی ژنتیکی ناشی از خویشاوندی بیشتر است.

 

به عنوان مثال، یک مطالعه اخیر در نیجریه نشان داد که از 79 بیمار مسن که با وزوز گوش مراجعه می‌کنند، 34 نفر

(43 درصد) مبتلا به پری‌کوزیس بودند (سوگبی، 2013). در چنین کشورهایی یا در مناطق دورافتاده، تمرکز مراقبت

های بهداشتی بر مراقبت های بهداشتی اولیه و پیشگیری است تا مدیریت کم شنوایی حسی عصبی مزمن.

بهتر است با هم درباره موارد زیر با هم همفکری کنیم و آنها را در   https://tavanbakhshco.com   مطرح نمایید.

موسسه توانبخش و مراقبت در دوره سالمندی

کم شنوایی یا ناشنوایی چیست ؟ چرا این مشکل یک در بهداشت عمومی جهانی مطرح است ؟

چرا کم شنوایی در یکدوره زندگی ، مثلا پیری بوجود میاید؟

یک نقشه راه سلامت شنوایی چگونه ترسیم میشود ؟ سالمندی و سلامت شنوایی و رویکردمان درباره آن

بیماریهای مزمن در طول زندگی کدامند ؟

درباره پیامدهای اجتماعی و روابط عمومی کم شنوایی چه میدانید ؟

درباره گزینه های توانبخشی نظر بدهید ؟

موانع دستیابی به سلامت شنوایی کدامند ؟

اولویتهای خدمات توانبخشی و نیازهای درمانی و تحقیقات آینده کم شنوایی چیست ؟

برای مطالعات بیشتر به   https://academic.oup.com/gerontologist/article/56/Suppl_2/S256/2605334  مراجعه کنید.